Camino Portugues

Weer op weg naar Santiago. Een beetje hetzelfde, maar toch weer heel anders. Een andere route, een ander startland en een andere afstand. Eenzelfde ritme, dezelfde (maar minder) spullen en hetzelfde doel. We hebben gekozen voor de Camino Portugues en vertrekken in Porto. Dit is een camino met voldoende albergues op steeds voor ons beloopbare afstand (ongeveer 20 km). Een camino die in twee weken te lopen zou moeten zijn.

We zijn heel benieuwd naar wat ons te wachten staat. Gaat het weer lukken? Onderschatten we het niet? Doen we er goed aan om de tent, de kookspullen en slaapmatjes thuis te laten? Komen we in zo'n relatief korte periode wel in de echte 'caminoflow'? Is deze route net zo bijzonder als de Camino Frances?

Wat we in elk geval zeker weten is: We hebben er zin in en voelen ons er klaar voor.

Vriendelijke start

6 augustus 2014, Porto

Het huis is schoon, het werk is af en Thomas heeft afscheid genomen van zijn nieuwe laptop. We kunnen dus vertrekken. Iets vroeger dan gepland, maar we vinden het niet erg om op Schiphol wat langer te moeten wachten.

Bij de bushalte vlak bij ons huis worden we verrast. Rob, een facebookvriend van de Sint Jacobusgroep, komt ons een 'buen camino' wensen. Onze eerste 'buen camino van deze tocht. Een passende start van onze nieuwe camino.Op Schiphol is de security check ingrijpend gewijzigd. Elke passagier moet 3 seconden in een futuristisch apparaat staan, met benen wijd en handen omhoog. Een scan geeft dan aan waar op het lichaam zich voorwerpen bevinden. Door deze scan hoef je je niet meer half uit te kleden en hoeven zakken niet meer leeg. Er zijn geen wachtrijen en er geen hectiek bij deze controle, terwijl dat voorheen, ook door dat uitkleden en weer aankleden, altijd wel het geval was. Erg prettig en passagiersvriendelijk.

Zelfs Thomas blijft erg rustig (hij is erg onder de indruk van de nieuwe techniek). Uit de scan blijkt dat Thomas' broekzakken vol zitten. Hij blijkt vlak voor vertrek nog wat laatste nuttige dingen verzameld te hebben (zaklamp, kauwgom, ov-chipkaart en een puffer).De vlucht gaat voorspoedig. Martijn is aanvankelijk, door de vliegtuigongelukken in de afgelopen periode, erg bang. De stewardessen zijn vriendelijk, we zitten op de eerste rij (veel ruimte) en het nieuwe DS-spel bevalt goed. De angst verdwijnt al snel naar de achtergrondLaat in de avond arriveren we in ons mooie, luxe Gallery hostel. Na een rondleiding door Diogo, duiken we tevreden en vermoeid ons stapelbed in. De reis is begonnen.

De eerste blaar

7 augustus 2014, Porto

Vandaag staat een kennismaking met de stad Porto op het programma. Gewoon als toerist een rondje lopen langs de bezienswaardigheden. Zonder bagage en zonder wandelschoenen. We willen in elk geval de kathedraal zien (het beginpunt van de camino) en over de bekende brug lopen. Voor de rest een beetje sfeer opsnuiven, en wennen aan het vochtige warme klimaat (zweetweer).

Bij de kathedraal krijgen we onze eerste stempel in ons pelgrimspaspoort en fotograferen we de eerste gele pijl die ons de weg naar Santiago zal wijzen. Bij de kathedraal voel ik mijn eerste blaren. Op de bovenkant van mijn voeten (door de zweterige crocs aan mijn blote voeten).

Porto is een rustig, vriendelijk stadje. Binnen een paar uur hebben we een redelijke indruk, en laten we de stad, na over de brug te hebben gelopen, voor wat het is. Want eigenlijk vinden we het lopen door een warme stad in de zomer niet echt een leuke bezigheid. Geef ons maar ... morgen!

Tussen muren, over klinkers

8 augustus 2014, Vilanharo

De route gaat via de snelweg Porto uit. Geen goed idee. We nemen de taxi zodat we niet in de berm van zo'n drukke weg hoeven te lopen. Veel te gavaarlijk en erg stressvol.

De taxichauffeur heeft geen idee waar we naar toe willen. Ook zijn collega's kunnen hem niet helpen. De tomtom, die volgens ons de goede weg wijst, negeert hij volkomen. Na een lange tijd rondjes gereden te hebben, ziet Martijn een gele pijl. Eem goed moment om een einde aan zijn zoektocht en zijn lijdensweg te maken. We stappen uit, hebben niet echt een idee waar we zijn, en doen onze regenkleren aan. Nog even een foto en onze tocht is begonnen.</p> <p>De eerste stappen op de klinkers van de Camino Portugues zijn gezet.De route is erg makkelijk, zowel door de goede bewegwijzering als door het relatief vlakke land. Mooi is de route niet. We lopen kilometer na kilometer over klinkerwegen tussen muren. We vinden onze afwisseling in de varieteit van de muren: soms oud en vervallen, soms wat nieuwer, soms begroeid en soms heel nieuw. Een enkel huis, veel cafe's.Terwijl we in een cafe wat drinken wordt het droog. Dit pauzemoment is ook het enige moment dat we andere pelgrims zien: 2 lopers en 2 fietsers. Wat een verschil met de Camino Frances!

De albergue (Casa Laura) heeft 2 slaapruimtes voor in totaal 10 pelgrims. Bijzonder klein dus, en toch de enige van deze etappeplaats. Meer dan voldoende plek: behalve wij slapen er vannacht maar 2 andere mensen. We verwachten dan ook een goede nachtrust te krijgen.

Rijp en groen

9 augustus 2014,Sao Pedro de Rates

We slapen vannacht in de eerste albergue municipal die op deze camino is gevestigd. Deze camino staat duidelijk nog in de kinderschoenen. De voorzieningen zijn zeer beperkt. Nauwelijks winkeltjes, slechts een enkel cafe;, weinig albergues en (misschien wel het ergste) tot op heden nergens WIFI.

Het aantal pelgrims dat we vandaag ontmoeten is hoger dan gister. Diverse mensen die het kustroute (coastal path) gelopen hebben, voegen zich nu bij onze centrale route (central path). De albergue zit vol. Er zijn drie zalen met elk tien bedden. Op de foto zie je ons plekje op een van de zalen.</p> <p>Na het eten raken we met de meesten, behalve met de Italianen, aan de praat. Er is een gepensioneerd Iers stel dat in 2012 de Camio Frances heeft gelopen en nu in Porto zijn gestart. Er zijn drie vrouwen, een Duitse, een Nederlandse en een Zwitserse, die tijdens de vakantie een leuke veilige solo-wandeling willen maken, maar dit niet in groepsverband willen doen. En er is een Zwitserse gepensioneerde man die op 8 april vanaf huis gestart is en via Frankrijk en de Camino del Norte naar Santiago heeft gelopen. Als afronding is hij nu lopend onderweg naar Fatima.

De gesprekken zijn levendig. Over ieders voorbereidingen, de ervaringen tot nog toe en over de inhoud en het gewicht van de rugzak. De drie nieuwelingen hebben lichte dure en nieuwe spullen. Het Ierse stel en wij hebben wat gedateerde spullen. De Zwitser heeft naar zijn mening de beste spullen:halve (doorgeknipte) buitensporthanddoeken, 1 flaconnetje zeep waar hij lijf, afwas en haar mee wast en maar 1 paar schoenen. Ook qua looptechniek en afstanden is er een verschil. De rijpen weten precies wat goed en fout is en de groenen luisteren geinteresseerd. De Ieren en wij maken wat relativerende grappen en drinken en roken er rustig op los. Een gezellig authentiek albergue-avondje dus Waarbij de ouden en de jongen en de rijpen en de groenen elkaar ondanks de verschillen goed weten te vinden.

Kip in de regen

10 augustus 2014, Barcelos

Pieter kan niet meer lopen. Het ziekenhuis constateert tendinitis (?). Hij krijgt een prik in zijn bil en diverse tubes met cr&egrave;me. Doktersadvies is: minimaal 4 rustdagen.

Pieter en Martijn nemen de taxi en Thomas en ik gaan al vroeg op pad. Het lopen gaat bijzonder goed. de route is saai (klinkerpaden tussen muren, afgewisseld met mais en heerlijk ruikende eucalyptusbomen). Maar we kletsen de kilometers gezellig voorbij. De temperatuur is goed, er is geen zon. Sterker nog, het miezert de gehele wandeling.

In Barcelos treffen we Pieter en Martijn in het leuke centrum. Er is vandaag een wielerronde gaande. Ook is er een meloenenwedstrijd (mooiste? grootste? lekkerste?).Deze venementen brengen ondanks het druilerige weer, veel mensen op de been.

Als we net een plekje op een terrasje hebben gevonden, begint het te stortregenen. We rennen naar de albergue en installeren ons op een vierpersoonskamer van 2 bij 2,5 meter. Meer hebben we vanmiddag niet nodig. Buiten blijft het stortregenen , binnen lezen we bij oplopende temperaturen in de kleine vochtige ruimte. Op de binnenplaats van de albergue, de plek waar vandaag alleen rokers te vinden zijn, hangt het verhaal waar Barcelos 'wereldberoemd' door is geworden.

Barcelos staat bekend om het verhaal van de kip. Een pelgrim die op weg is naar Santiago wordt beschuldigd van een misdaad. Zijn straf is ophanging. Hij ontkent en zegt dat de gebraden kip op het bord van de rechter weer tot leven zal komen als bewijs van zijn onschuld. En raad eens? De kip komt inderdaad tot leven en de pelgrim mag zijn tocht naar Santiago vervolgen. In Barcelos staan sinds dat moment overall beelden van kippen. Vandaag makrn wij een foto van de kip in de regen.

Komt het verhaal bekend voor? Klopt, een vergelijkbaar wonder zijn we tegen gekomen in Santa Domingo de Calzade.

Casa da Fernanda

11 augustus 2014, Lugar do Corgo

Martijn en ik vertrekken met een helderblauwe lucht. Samen gaan wij vandaag de gele pijlen achterna. Volgens John Brierly, de auteur van ons routeboekje, wordt het vandaag een tocht met een pittige steile klim. Wij zijn er klaar voor.

Martijn loopt rappend en zingend achter me aan. Op zijn IPod staan Minecraftliedjes. Dit zijn liedjes die bij het onder kinderen zeer populaire spel Minecraft horen. Na zeven kilometer zingen en rappen, nemen we de eerste pauze. Een caf&eacute; con leche en een appelsap voor twee euro.

De klim is er wel, maar zelfs ik vind deze niet zwaar. Wel zwaar zijn de eindeloze klinkerwegen, in combinatie met de zon en de best lange afstand van iets meer dan 20 kilometer. Net als we denken dat er echt geen einde aan deze tocht komt, zijn we er.&nbsp;</p> <p>We treffen Pieter en Thomas aan in de keuken van Fernanda, aan tafel met haar en haar hele gezin. 'It's a familyhouse' zegt ze.

Wat ze bedoelt is dat de pelgrims die bij haar slapen als familie zijn. We mogen eten en drinken uit de keuken pakken, ze kookt voor ons, ze doet onze was en we krijgen ontbijt. En o ja, ook voetmassage, tarot en reiki kunnen geboden worden. en tot slot: er is WIFI.

Wat een geweldige aankomst na deze pittige dag. Al mijn spieren doen zeer en ik voel me fysiek uitgeput (geldt niet voor Martijn, die voelt zich prima). Het enige waar ik me vandaag nog over moet buigen is hoeveel we Fernanda morgen zullen geven. Dit is namelijk een 'donativo', dat betekent dat je mag betalen wat je kunt en wat je het waard vindt. Het enoge waar Thomas zich nog over buigt is de vraag hoe je de uitzendingen van Utopia van de afgelopen week kunt terugkijken op de Ipod.

En weer regen

12 augustus 2014, Ponta da Lima

Het is laat geworden gisteravond. Na het eten hebben we, acht pelgrims en drie leden van het gezin van Fernanda, flink gezongen. Op het progamma stonden onder meer kerstliedjes, een fado, Dancing Queen van ABBA, Rolling van Ike en Tina turner en Elenor Rigby van de Beatles. Ieder had inbreng vanuit het eigen land. Hongarije, Italie, Spanje, Portugal en Nederland passeerden zo de revue.

Ook de kinderen hebben flink mee gedaan. Martijn heeft op de gitaar gespeeld en Thomas heeft solo gezongen. Mijn inbreng was ' zie de maan schijnt' vanwege de volle maan. Het bijzondere vuurwater dat door Fernanda zelf was gemaakt, heeft ongetwijfeld bijgedragen aan deze feestvreugde.

Na het heerlijke ontbijt zijn Thomas en ik vanmorgen op weg gegaan. Een makkelijke mooie maar regenachtige tocht, over bospaden, door kleine dorpjes en langs akkers met mais en kool. 

Bij aankomst in dit mooie stadje, rond half een, blijkt de albergue pas om vier uur open te gaan. Onze uitdaging voor vandaag is dus rustig wachten in de regen. Onze rugzakken staan bij de ingang van de albergue in een rij opgesteld (zie foto).

De uitdaging blijkt voor Thomas iets te groot. Vlak voordat de albergue open gaat, is hij het wachten moe. Resultaat is dat hij, net op het moment van inschrijving bij de albergue, verdrinkt in een autististische woedebui (....). Pas als hij de computer ziet die hier gratis beschikbaar is, zakt zijn bui en komt de rustige Thomas weer boven drijven. De computer is zeer gedateerd (windows 2000 en een geel scherm): werk aan de winkel voor deze ICT-er.

We denken dat Portugal in de zon mooier is!

Op weg naar de top

13 augustus 2014, Rubiaes

Vandaag staat de pittigste etappe van de Canino Portugues op het programma. Een tocht van ongeveer 20 km maar met een klim van ruim 600 meter. Het lastige daaraan is dat in deze klim stukken zitten waarbij je ongeveer loodrecht omhoog gaat. Een route waar Thomas' hart sneller van gaat kloppen. Een route waarbij ik de rugzak graag een dagje aan Pieter en Martijn mee geef.

Door de regen van de afgelopen periode zijn de bospaden verandert in modderpoelen. Ik glibber en glij de eerste kilometers vooruit, terwijl Thomas springend en rennend loopt te genieten.</p> <p>Tijdens de eerste kop koffie ontmoeten we Kiem en Karin uit Denemarken. Zij zijn vanaf hun woonplaats via de kust van Nederland naar Gibraltar gelopen. Nu zijn ze op de terugweg, waarbij ze nog enkele van hun favoriete trips opnieuw lopen. Kiem en Karin vertellen de rest van de dag, terwijl ik hijgend en puffend naar boven loop, honderduit over hun avonturen. Zo vertellen ze dat ze bij voorkeur buiten in de natuur overnachten. Alleen bij een plaatsje in Nederland met de naam Scheveningen was ze dat bijna niet gelukt. De politie heeft hen daar van het strand gestuurd. Uiteindelijk hebben ze daar toch een plekje gevonden: onder een botenhuis op een plekje waar ze anderhalve dag hebben gezeten vanwege het enorm slechte weer.

De route valt eigenlijk erg mee, de steile klimmetjes zijn meestal erg kort waardoor er over het algemeen genoeg tijd is om weer op adem te komen voordat de volgende klim zich aandient. Daarbij ben ik blij om te merken dat wij sneller en makkelijker lopen dan vrijwel alle andere lopers, met mijn conditie lijkt niets mis te zijn. Het meest onder de indruk zijn we echter niet van onze conditie maar van de kracht van een cylegrino die zijn fiets met bagage in een pittig tempo op zijn schouder mee naar boven tilt.

Bij de laatste pauze spreken we het Deense stel voor het laatst. Zij willen info over reizen in Nieuw-Zeeland. Als ik hen vertel dat ik zelf vooral Australie erg bijzonder vind, blijkt dat ook zij hun grens hebben: Karin durft dat continent vanwege de hoeveelheid giftige dieren niet te bezoeken. Na de lunch nemen we als goede vrienden afscheid, zij gaan op zoek naar een mooie slaapplek in de natuur, wij gaan op zoek naar het (relatieve) comfort van een albergue.

Sin dolor no hay

14 augustus 2014, Valenca

Martijn en ik lopen vandaag in een lekker zonnetje. De Camino wordt steeds mooier, we lopen het grootste deel door het bos. Steeds is er de afwisseling met de klinkerwegen tussen muren, waarvan ik vandaag pas begrijp dat dit de eeuwenoude Romeinse weg is waarover al vele jaren pelgrims naar Santiago hebben gelopen. Dit soort wegen blijven pijnlijk voor de voeten, maar zoals op het t-shirt van Thomas gedrukt staat: sin dolor no hay (zonder pijn geen trots).

De lunch nuttigen we bij een albergue die gevestigd is in een Romeins pand. Als ik vraag hoeveel ik moet betalen, is het antwoord dat ik niet hoef te betalen. Als ik wil mag ik geld in de donativo-pot stoppen. Toch heel bijzonder dat er nog zoveel van dit soort plekjes in Portugal zijn. Op de Camino Frances komt dit bijna niet meer voor.

De donativo-opbrengst was in Spanje zo laag dat er structureel verlies gemaakt werd en er geen geld meer was om de voorzieningen op een acceptabel, hygienisch niveau te houden. Voor ons is dit reden om steeds een redelijke donativo bij te dragen.

Bij aankomst in Valenca moeten we de albergue even zoeken. Valenca is een grote, drukke vestingstad op de grens met Spanje. De albergue ligt iets buiten de route. Wij kiezen er bewust voor om, in tegenstelling tot de meeste peregrino's, in deze stad te overnachten.

Tui, de stad aan de andere kant van de grens is een zeer populair startpunt van de Camino. Vanaf daar is het nog 115 km tot Santiago, genoeg dus om de Compostella te halen. We verwachten vanaf morgen honderden frisse nieuwe pelgrims te gaan ontmoeten.

Vandaag sluiten we het relatief rustige Portugeese deel af. Het Italiaanse stel waar we sinds &nbsp;Fernanda elke dag mee gesproken hebben, gaan voor ons en nog twee andere ' Fernanda-gasten' een maaltijd bereiden. Gezellig en waarschijnlijk erg lekker.

Industriële messeta

15 augustus 2014, Porinho

Pieter heeft nu vier dagen pillen geslikt, creme gesmeerd en de lokale taxi-ondernemers gespekt. Hij heeft nog nauwelijks pijn. Tijd dus om de wandelschoenen weer aan te trekken en de rugzak op te doen.

We lopen eerst door het leuke vestingstadje Valenca om vervolgens bij het oversteken van de rivier door de tijdgrens heen te breken. Tui ligt aan de andere kant van de rivier, op Spaans grondgebied. Ondanks het feit dat we het in Portugal prima hebben gehad, zijn we blij weer in Spanje te zijn. Gewoon weer Camino ipv Caminho, gewoon weer gracias ipv obrigade en gewoon weer op elke straathoek een Panaderia.

Tui is ook een leuk oud stadje, gelegen op een heuvel met midden in het centrum een kathedraal.

We pauzeren bij een dame die in een maisveld een plekje voor pelgrims heeft gemaakt. Er staan wat tafels en stoelen, er ligt vers fruit en ze heeft een koelbox met frisse drankjes. Op een gasbrandertje maakt ze voor ons koffie. Ze praat honderduit met de pelgrims over routes, afstanden en alternatieven. Althans dat denken we, ze spreekt rap Spaans met veel handgebaren en wijzend naar de afstandborden die ze op dit plekje heeft neer gezet.

Na dit leuke pauzeplekje belanden we op een industrieterrein. Een hele lange kaarsrechte weg met aan beide kanten industriepanden. De weg en de panden zijn uitgestorven, waarschijnlijk omdat het vandaag een feestdag is. De weg is vijf kilometer lang.

Duizenden stappen in de volle zo'n zonder het gevoel te hebben vooruit te komen. Het messeta-gevoel is weer helemaal terug.

Autistenpaaltjes

16 augustus 2014, Redondela

Vannacht was het onrustig op de slaapzaal. een stel jongeren kwam rond middernacht luid praten en met felle lampen schijnend de zaal binnen. Gevolg was dat bijna iedereen wakker werd en er menig boze opmerking werd gemaakt. Vervolgens ging om half zes de wekker van dit stel af. En wederom felle lampen en luid gepraat. Gezien het energieniveaus van dit stel neem ik aan dat ze grotere afstanden lopen dan wij en dat we ze in elk geval niet meer op een slaapzaal gaan tegen komen.

De industriele messeta ligt achter ons, we komen in een mooi bosrijk gebied. Nog steeds lopen we over de Via Romana XIX. Om de paar kilometer staat een laag betonnen paaltje met daarop een geglazuurde blauwe tegel met de gele Santiagoschelp erin. Onder dit tegeltje staat de afstand tot Santiago in meters geschreven. Thomas geeft deze paaltjes direct de naam autistenpaalthje. Heel fijn is het om exact de afstand tot de pauzeplek en de overnachtingsplek te kennen. Ook bieden deze paaltjes afleiding: wie kan het meest exact raden welke afstand op het volgende paaltje staat?

De albergue van Redondela staat midden in het historische centrum. Een mooi plekje met trippelbier voor Pieter. Omdat bijna alle bedden al vol zijn, slapen we alle vier op het bovenste bed van het stapelbed. Ik hoop dat ik er niet uitval!

Ps we krijgen goed nieuws van Maarten de Mollenvanger: de mol i'n onze tuin is gevangen. Goede reden voor een extra vino tinto.

Echte lakens

17 augustus 2014, Pontevedra

Martijn heeft sinds dit jaar gitaarles van Rafael. Rafael is geboren en getogen in Pontevedra, onze bestemming van vandaag.

Grotendeels over rotsige bospaden klimmen en dalen we richting deze bestemming. We zitten vlak bij zee, we horen zeemeeuwen en vangen af en toe een glimp op van het water. Het aantal pelgrims dat nu op weg is, is duidelijk toegenomen. Gisteravond waren alle bedden in het hele dorpje waar we zaten vol. Van het Italiaanse stel, wiens zoon een dag op ons voor ligt, horen we dat de pelgrims in Pontevedra op de grond en buiten te slapen zijn gelegd.

Het Italiaanse stel beslist op basis daarvan een albergue privado te reserveren en nodigt ons en nog een Portugeese dame uit om mee te gaan.

Onderweg zien we steeds meer pelegrino's met dagrugzakjes. Ook het aantal mensen dat moeizaam loopt, meestal door pijnlijke voeten of knieen neemt toe. Vermoedelijk ontstaan door ongeoefendheid en te hoge ambities. Wij lopen door dit mooie gebied rustig en relaxt. We laten de ' verleiding' om bij elke uitspanning, kapel en albergue een stempel te kunnen krijgen aan ons voorbij gaan: tijdens de laatste 100 km zijn twee stempels per dag voldoende, geen reden dus om steeds uit ons ritme te gaan.

Vermoeid en met pijnlijke, kloppende voeten komen we aan. De rij wachtenden voor de albergue municipal, die pas over drie uur open gaat, is enorm. Albergue Aloxa is al open. En wat een luxe. Deze albergue is eind juni 2014 open gegaan. Alles is en ruikt nog nieuw. &nbsp;We hebben veel ruimte om ons spullen neer te zetten, de matrassen zijn heerlijk en er zijn geen papieren maar echte frisse lakens. De was zit inmiddels in de machine en de WiFi-code is in ons bezit. Even genieten in de geboortestad van Rafael.

Place of Peace

18 augustus 2014, Portela

De tendinitis heeft een nieuwe aanval ingezet. Pieter geeft zich, vanwege de enorme pijn en de angst om zijn voet kapot te lopen, onder protest over. Hij gaat met de taxi naar de gekozen bestemming.

Martijn, Thomas en ik gaan uitgerust van start. We lopen vandaag een kleine afstand, de wekker ging dus pas om 6.45 uur. Na het opstaan ontbijten we in een restaurantje. En pas na het afscheid van Pieter gaan de rugzakken op.

Pontevedra is een leuke oude stad met een autovrij centrum. Direct buiten de stad begint het bos. Een mooi groen bos met beekjes waar we doorheen lopen, watervalletjes en heel veel schaduw. Dit laatste is erg prettig: het is de laatste dagen erg zonnig en warm.

De kinderen hebben niet veel oog voor het bos. Ze hebben elkaar weer helemaal gevonden, zonder dat ze het merken keuvelen ze 10 kilometer aan een stuk door. Onderwerp van gesprek? Tolkien, middenaarde en een server van Minecraft waarop ze dat verhaal willen nabouwen.

Tijdens de pauze krijgen we van een vriendelijke Spaanse een beschreven Santiago-schelp. We hebben geen idee wat er op staat, maar vertrouwen erop dat het iets heel positiefs is.

We ontmoeten Pieter voor de albergue van Portela. Een albergue 'in The middle of nowhere'. Geen dorp, winkel of cafe in de buurt. In de leefkeuken hangt een tegeltje: This is a place of peace. Op de muur is een afbeelding geschilderd van alle Camino's. In de tuin klinkt loungemuziek. Er is niets anders te doen dan relaxen. Precies wat met name Pieter vandaag nodig heeft.

Brief aan John Brierly

 19 augustus 2014, Caldas de Reis


Het routeboekje van John Brierly is op deze Camino veruit het meest gebruikte. Dat is ook niet zo gek, enige alternatieven zijn een Duits boekje met slechte kaarten en een Italiaans boekje. John heeft twee delen gemaakt: 1 met alleen kaarten en hoogteprofielen en 1 waarin die info aangevuld wordt met beschrijvingen van de omgeving. Ook heeft hij in dat deel spirituele overwegingen opgenomen. 

In de albergue ontmoeten we een Canadeze moeder van rond de zeventig en haar dochter van begin vijftig. Ze zitten in de tuin, moeder met het haar in de krullers, dochter met haar mini-iPad waarmee ze contact probeert te leggen met haar Zestienjarige puberdochter. Als ze merken dat wij Engels spreken, ontstaat een levendig gesprek.

De moeder heeft in 2012, nadat ze de film The Way tientallen keren heeft bekeken, de Camino Frances gelopen. Dit jaar heeft ze haar dochter meegenomen voor het lopen van de Camino Portugues. Ook zij gebruiken het boekje van John B. Moeder is erg teleurgesteld in deze schrijver. Zo beweert hij dat deze Camino erg vlak is. Beiden hebben ze echter last van kuiten en knieën als gevolg van het vele klimmen en dalen. Ook heeft ze allerlei andere zaken ontdekt die niet kloppen. Onderweg heeft ze dat allemaal bijgehouden. Zodra ze terug in Canada is gaat ze hem zeker een brief schrijven.

De route voert ons vandaag door wijngaarden naar het thermaalstadje Caldas de Reis.De albergue ligt naast de brug van de foto over de rivier. Een mooi plekje maar alweer een volgepropte albergue municipal. Er staan 46 stapelbedden in een kleine benauwede ruimte. Nauwelijks plek voor de rugzakken.  Drie douches en vier toiletten voor 92 pelgrims. Vanavond maar even in het boekje van John lezen welke alternatieven  er de komende dagen zijn voor de albergues municipal.

I need WIFI

20 augustus 2014, Padron

Op de mouw van het zelfontworpen t-shirt van Thomas staat met grote letters geschreven 'I need WiFI'. Op de Camino Frances heeft bijna elke albergue en café een computer waar je kunt internetten en foto''s van het fototoestel kunt uploaden. Op de Camino Portugues is dat vrijwel nergens het geval. Wel is er regelmatig WIFI. Tergend langzame WIFI maar we zullen het ermee moeten doen. Dat betekent dat ik vrijwel alle stukjes voor de site via de IPhone zit in te tikken. Dank aan de SRK dat ik net voor de vakantie zo' 'n apparaat in bruikleen heb gekregen! Foto's maak ik met mijn fototoestel. Tot op heden heb ik die dus nog niet kunnen gebruiken. Meestal maak ik dus een foto in of bij de albergue zodat er in elk geval toch een plaatje bij het verhaaltje is. 

Vanmorgen nemen we voor we vertrekken afscheid van Rosalie, een Spaanse die we bij Fernanda hebben ontmoet. Zij volgt het voorbeeld van het Italiaanse stel en neemt de bus naar Santiago. We wisselen contactgegevens uit en spreken af elkaar over twee dagen als het lukt bij de kathedraal te ontmoeten.

Martijn, Thomas en ik vertrekken met rugzak en wandelstok rond half acht uit de albergue. De route is weer erg mooi: veel beekjes, bospaden en vriendelijke dorpjes. Hierdoor vliegen de kilometers voorbij.

Bij de tweede  pauze ontmoeten we een stel Nederlanders. Die zijn we al twee weken niet meer tegen gekomen. Op deze Camino lopen momenteel vooral Spanjaarden en Italianen. Die laatsten vooral in hele grote groepen en met veel lawaai.

Het Nederlandse stel is vorig jaar in Porto gestart. Vanwege blessures zijn ze toen in Tui gestrand. Nu zijn ze het vervolg van hun Camino aan het lopen. De vrouw van het stel wil volgend jaar opnieuw van start gaan, Het beoogde vertrekpunt is dan Maastricht.

Piieter staat ons ruim voor de albergueal op te wachten. Hij heeft een albergue privado geregeld. We slapen op een kamer met slechts vijf bedden, de douches zijn schoon en schimmelvrij en de WIFI doet het, weliswaar met onderbrekingen, redelijk. Het leven van een pelgrim gaat niet over rozen, maar het helpt om zelf soms wat rozenblaadjes mee te nemen.

 

 

De weg van de relikwieën

21 augustus 2014, Teo

Vanmorgen komen we in Padron langs de kerk waar de restanten van Sint Jacobus (Santiago) eeuwen terug met een schip aan kwamen in Spanje. In afwachting van een eervol passend vervoer naar Santiago hebben ze een tijd in de kerk van Padron gelegen. Dit feit heeft van Padron een welvarend pelgrimsoord gemaakt.

Vanaf Padron lopen we de route die deze relikwieën vervolgens zijn gegaan op weg naar Santiago. Of in elk geval lopen we deze route ongeveer. Er loopt inmiddels en drukke weg tussen deze plaatsen (N550)  die wij regelmatig mogen oversteken. Gelukkig is de wandelroute hierop wat aangepast, zodat wij over smalle landweggetjes lopen en maar een paar honderd meter in de berm van de autoweg.

Ook voor vandaag heeft Pieter een albergue privado geregeld. Hij zit als wij aankomen op een houten bankje voor het middeleeuwse pand te wachten. Voor hem was het vandaag de laatste keer dat hij met de taxi is gegaan. Morgen loopt hij de laatste etappe weer mee . Dan gaan we met ons vieren de weg naar Santiago voor dit jaar voltooien! 

 

 

Gehaald!

22 augustus 2014, Santiago de Compostela

We zijn allemaal een beetje nerveus. De laatste etappe kent een tweetal pittige klimmetjes. En het aankomen in Santiago is toch altijd wel iets heel bijzonders! We zijn dus al vroeg wakker en vertrekken eerder dan we tot nog toe gedaan hebben.

Gelukkig kan Pieter vandaag mee lopen. En hoe! Hij lijkt wel een versnelling in zijn voeten te hebben gekregen. We kunnen hem niet bijhouden, zo snel gaat hij. Waarschijnlijk een gevalletje opgespaarde energie. Het lopen gaat weer prima, Pieter voelt zijn voet wel maar is blij dat ook hij de aankomst lopend kan mee maken.

De afgelopen 250 kilometer zijn we nooit verdwaald, altijd wat er een gele pijl te zien die we konden volgen. Vanaf het moment dat we Santiago binnen lopen is er echter geen pijl meer te vinden. We mogen blijkbaar de route naar eigen inzicht ontdekken. Gelukkig kennen we de stad en lopen we direct goed. We zien echter menig pelgrim zoekend en dwalend rondlopenj. 

Rond 11 uur staan we op het grote plein voor de kathedraal. We worden ontrvangen met hugs and kisses door het Italiaanse stel. Een erg warme ontvangst. Na de nodige foto´s van elkaar en de kathedraal te hebben genomen, strijken we met zijn allen neer op het terras aan de achterzijde van de kathedraal. We realiseren ons echter nog niet helemaal dat we er echt zijn.

Pas als we´s middags, na in ons zeer luxe hotel te hebben ingecheckt, de compostela´s gaan halen, beginnen we het gevoel te krijgen dat we het er echt weer op hebben zitten. 

De rij voor het officina de pergrino´s is ongeveer 50 meter lang. Als we net in de rij staan worden we gemaand mee te komen: kinderen krijgen voorrang. Al na vijf minuten staan we weer buiten met een officieel document, mooier nog dan vorig jaar, in onze handen. Pieter laat dit jaar geen compostela voor hem maken: hij heeft van de laatste 100 kilometer maar 15 kilometer gelopen, en voldoet dus niet aan de criteria.

Op het plein voor de kathedraal laten we vol trots een foto van ons met onze compostela´s maken en vieren op een terrasje de prestatie die we dit jaar toch maar weer even hebben gerealiseerd. 

Tijdens een lekker etentje zullen we vanavond de balans van de tocht opmaken. Morgen dus meer!

Camino-virus

23 augustus 2014, Santiago de Compostela

We genieten volop van het Santiago-gevoel. Een gevoel van trots, rust, veiligheid en saamhorigheid. Saamhorigheid met elkaar en met alle pelgrims die hier elk met hun eigen emoties na een langere of kortere pelgrimage aankomen. Voor ons ook een gevoel van thuis komen.

Dit jaar bestaat het Fransiscus-convent in deze stad 800 jaar. Dit convent is op ongeveer 100 meter van de kathedraal gevestigd. De Fransiscaners vieren het jubileum onder meer door aan pelgrims een speciaal certificaat op naam uit te reiken.  Vanmorgen is dit certificaat, na controle van onze credencials, ook aan elk van ons uitgereikt. Reden om dus, dit keer met het hele gezin, nogmaals voor de kathedraal te poseren.

Vervolgens lopen we, net als alle andere pelgrims, langs diverse souvenierhops. Truien, schelpen, aanstekers, een 3D-puzzel van de katehdraal en een Kas-reclamerbordje, belanden in onze plastic tasjes. Diverse straatmuzikanten strijden om onze aandacht. En ook de diverse bedelaars willen graag gezien worden. We maken nog wat foto´s en lunchen op een van de best dure terrasjes in het oude centrum. Onze Camino komt op deze rustige manier langzaam tot een einde.

De Camino was ook dit jaar een hele bijzondere ervaring. Opvallend was dat we heel snel in het Camino-ritme zaten. Thomas verklaarde dit als volgt: ´We zijn eigenlijk, na een hele lange pauze, gewoon door gegaan met onze Camino.´ 

De Camino Portugues is qua uitdaging, afstand en natuur onvergelijkbaar met de Camino Frances.  Het grootste verschil voor ons was dat de Camino Frances op zowel mentaal als fysiek gebeid een enorme uitdaging was. De Camino Portugues was dit door de lengte van de route en door de relatieve valkheid van het terrein vele malen minder.

De essentie van de Camino is echter uniek en op beide Camino´s aanwezig: het tijdens en door fysieke inspanning, heel snel en heel echt in gesprek komen met zeer verschillende mensen uit alle windstreken. Mensen met wie je tijdelijk de uitdaging en het doel van de Camino dag en nacht deelt. Mensen die je in je hart sluit en verhalen die bijblijven. Mensen door en met wie we elke dag een stukje kunnen groeien. 

Diagnose: het Camino-virus zit nog steeds in ons bloed. Op weg naar Santiago in 2019 (?!)