2016 Jabikspaad

7. mei, 2016

"Iedere weg leidt naar het einde van de wereld. (Wilhelm Tell)
Maar wij kiezen voor het Jabikspaad. (Irene Kapinga)"

7. mei, 2016

7 mei 2015, Mantgum

Thomas heeft gister te weinig gedronken waardoor hij veel last heeft van kramp in zijn kuit. Hij staat dan ook niet te springen om te gaan lopen. Met de belofte dat hij, als hij goed loopt, vanavond patat op de bank mag eten tijdens het kijken naar dokter Pol, kunnen we vertrekken.

De route lijkt op die van gisteren, asfaltwegen, betonplaten en uitgestrekte weilanden. Al snel zijn we de hoofdlijnen dus  beu en richten we ons op de details. Vandaag hebben we het vooral over de mensen en de huizen. Het valt ons allemaal op dat de mensen super-aardig zijn. Iedereen groet ons vriendelijk (dat zijn we hier in de randstad niet gewend), als we even de weg moeten vragen worden we altijd geholpen en krijgen we vaak als toegift een grapje te horen of een klein verhaaltje over de omgeving. We mogen zonder problemen over de erven van boerderijen lopen, en in de B&B's worden we echt in de watten gelegd.

Pieter kan het zich voorstellen dat hij in dit deel van Friesland goed zou kunnen aarden. Mij herinnert het me aan mijn tijd (ruim 4 jaar) dat ik in Leeuwarden heb gewerkt, met en tussen Friezen. Ik heb het in die periode enorm naar mijn zin gehad en heb mij altijd welkom gevoeld.

Ook de huizen zien er over het algemeen zeer goed onderhouden en mooi uit. Of de huizen klein of groot zijn, te zien is dat de bewoner er met liefde voor zorgt en er een echt thuis van maakt.

We lopen door kerkdorpjes met namen als Boer, Baard en Leons. Kleine dorpjes met als stralend middelpunt een grote kerk, zelfs in Leons, een dorp waar we maar 3 huizen hebben geteld. Soms worden de dorpjes verbonden door een vaart, waar wij dan langs mogen lopen. Soms is er niets anders dan weilanden, waardoor wij ons pad dan moeten vinden.

Het vinden van het pad door de weilanden brengt Thomas en Martijn tot leven en doet Thomas zijn kramp vergeten. We moeten over hekken klimmen, Martijn springt over (in) een slootje en door de volgende kerktoren in de gaten te houden, moeten we bepalen welke richting we kiezen. En ik slenter achteraan, en zie af en toe al lachende gezichten op me wachten op de momenten dat er een voor mij moeilijke hindernis genomen moet worden.

Na ruim 20 kilometer bereiken we het eindstation van onze etappe: Mantgum. Vermoeid, roodverbrand en heel tevreden rijden we naar huis en eten we friet op de bank en kijken we National Geografic over de Berlijnse Muur (want dokter Pol was er vandaag even niet).

Ik ben nu al benieuwd naar de volgende etappes.

 

7. mei, 2016

6 mei 2016, Tzum

 

Na een heerlijk ontbijt met echte Friese sukerbole, nemen we gauw de benen. Lekker weer om aan de wandel te gaan. De route wordt aangegeven met schelpen: de wulk leidt ons de weg. Al snel verlaten we het gezellige Jacobiparochie en treden wij de wereld van het Friese weiland binnen. Over asfaltpaden, betonplaten en een enkele keer over een schelpenpad, lopen we kilometer na kilometer. Mijn nieuwe app laat zien dat ons tempo hoog ligt (gemiddeld ruim 6 kilometer per uur) en dat we precies 0 meter stijgen en 0 meter dalen.

We vinden de afwisseling eerst in de routewisselingen: na 3 kilometer rechtsaf, na 600 meter linksaf, bij de kerk rechtdoor en vervolgens met de weg mee naar links buigen.  Maar al snel zijn die grote hoofdlijnen niet meer zo interessant.

Steeds meer letten we op de details: een broedend kieviten-paar, bloeiende zuring, heel veel boterbloemen en kikkers die ons in grote getalen toejuichen. Ook leuk zijn de lammetjes, die zoals Thomas merkt, snel aan de kant gaan als je lawaai maakt.

Het weer kent vandaag geen details: het is windstil en enorm zonnig en warm. De zonnenbrandcreme die ik nog gauw heb ingepakt is niet toereikend. De grote hoofdlijn is dat Thomas en ik er in Franeker uitzien als grote rode tomaten. Gelukkig zijn wij beiden zo verstandig geweest om onze afritsbroeken niet af te ritsen en onze benen aan de zon te tonen. Onze benen zijn te belangrijk tijdens de wandeling, dit hebben we tot het uiterste beschermd.

Na een heerlijke lunchpauze in het mooie Franeker, lopen we helaas enorm verkeerd. Er is een brug weggehaald waardoor we onze eigen weg moeten vinden. Na enog dwalen pakt Pieter zijn telefoon en vindt hij een app die ons via ongepland pad naar de B&B (annex boerencamping) Salix brengt

Wat heerlijk om zo weer met elkaar aan de wandel te zijn!

 

 

5. mei, 2016

5 mei 2016, Sint Jacobiparochie

 

Deze zomer maken we een grote reis. We gaan ongeveer vier weken rondtrekken langs de mooiste (?) nationale parken in de VS. De reis wordt best prijzig, daarom skippen we de tussendooruitjes.

Dat is in elk geval het plan. Maar na een lange saaie winter willen we er toch wel weer eens op uit. En dan is de keuze gauw gemaakt, we gaan de Nederlandse camino opzoeken en belopen.

En zo komt het dat we op de eerste dag in 2016 waarop de thermometer boven de 15 graden komt en de zon volop schijnt, we naar 'the end of the world' rijden: Zwarte Haan, de tegenhanger van dat verre andere  'end of the world' Finesterre. 

Zwarte Haan ligt aan een doodlopend pad. Vanaf hier niets anders dan de dijk van de Waddenzee. Onder aan de dijk ligt een leuk restaurantje met een zonovergoten tuin met zitjes. In Onze armen  zijn spierwit. We hebben nog geen korte broek aan, vooral omdat we het weerbericht nog niet durfden te geloven. Vorige week vroor het nog en liepen we in onze winterjassen!

Pieter en Martijn vertrekken per auto, zij gaan de auto bij het eindpunt van onze tocht parkeren. Thomas en ik doen nog wat onwennig onze rugzakken op en lopen langs de Waddenzee naar onze bed & brochje St-Jacobshoeve.

 We hebben er weer zin in!