7. mei, 2016

Door de weilanden

7 mei 2015, Mantgum

Thomas heeft gister te weinig gedronken waardoor hij veel last heeft van kramp in zijn kuit. Hij staat dan ook niet te springen om te gaan lopen. Met de belofte dat hij, als hij goed loopt, vanavond patat op de bank mag eten tijdens het kijken naar dokter Pol, kunnen we vertrekken.

De route lijkt op die van gisteren, asfaltwegen, betonplaten en uitgestrekte weilanden. Al snel zijn we de hoofdlijnen dus  beu en richten we ons op de details. Vandaag hebben we het vooral over de mensen en de huizen. Het valt ons allemaal op dat de mensen super-aardig zijn. Iedereen groet ons vriendelijk (dat zijn we hier in de randstad niet gewend), als we even de weg moeten vragen worden we altijd geholpen en krijgen we vaak als toegift een grapje te horen of een klein verhaaltje over de omgeving. We mogen zonder problemen over de erven van boerderijen lopen, en in de B&B's worden we echt in de watten gelegd.

Pieter kan het zich voorstellen dat hij in dit deel van Friesland goed zou kunnen aarden. Mij herinnert het me aan mijn tijd (ruim 4 jaar) dat ik in Leeuwarden heb gewerkt, met en tussen Friezen. Ik heb het in die periode enorm naar mijn zin gehad en heb mij altijd welkom gevoeld.

Ook de huizen zien er over het algemeen zeer goed onderhouden en mooi uit. Of de huizen klein of groot zijn, te zien is dat de bewoner er met liefde voor zorgt en er een echt thuis van maakt.

We lopen door kerkdorpjes met namen als Boer, Baard en Leons. Kleine dorpjes met als stralend middelpunt een grote kerk, zelfs in Leons, een dorp waar we maar 3 huizen hebben geteld. Soms worden de dorpjes verbonden door een vaart, waar wij dan langs mogen lopen. Soms is er niets anders dan weilanden, waardoor wij ons pad dan moeten vinden.

Het vinden van het pad door de weilanden brengt Thomas en Martijn tot leven en doet Thomas zijn kramp vergeten. We moeten over hekken klimmen, Martijn springt over (in) een slootje en door de volgende kerktoren in de gaten te houden, moeten we bepalen welke richting we kiezen. En ik slenter achteraan, en zie af en toe al lachende gezichten op me wachten op de momenten dat er een voor mij moeilijke hindernis genomen moet worden.

Na ruim 20 kilometer bereiken we het eindstation van onze etappe: Mantgum. Vermoeid, roodverbrand en heel tevreden rijden we naar huis en eten we friet op de bank en kijken we National Geografic over de Berlijnse Muur (want dokter Pol was er vandaag even niet).

Ik ben nu al benieuwd naar de volgende etappes.