Waardevolle souvenirs van onze camino's

18. apr, 2017

Ongepland en onverwacht loop ik in september 2016 naar het einde van de wereld. Voor het eerst helemaal alleen.  Ik ben verdwaald in mijn leven, ik ben op 28 augustus omgevallen door een burn-out.   Door letterlijk en figuurlijk afstand te nemen, hoop ik weer richting te kunnen vinden.

Een emotioneel zware en tegelijkertijd vreugdevolle tocht. Regelmatig voel ik me intens wanhopig  en verdrietig. Maar juist op die momenten voel ik me gesteund door een aantal mensen in Nederland,  Tegelijkertijd brengt de camino waardevolle ervaringen en ontmoetingen. Ik blijk makkelijk contact te maken en heb regelmatig mooie gesprekken met andere pelgrims.

Tot mijn teleurstelling ervaar ik aan het einde van deze tocht dat de camino niet alle antwoorden heeft gegeven. Tot mijn vreugde heeft de camino mij  wel laten ervaren dat ik in al mijn kwetsbaarheid juist ook heel krachtig ben. 

Op de laatste dag voor mijn vertrek geef ik mezelf een mooie kwetsbaar armbandje kado. Een armbandje dat me herinnert aan mijn kracht (de schelp), juist ook gegeven mijn kwetsbaarheid.

In de moeilijke maanden erna draag ik het armbandje regelmatig. Vrijwel altijd draag ik het armbandje op die momenten waarbij ik in contact met anderen wel wat zelf-vertrouwen kan gebruiken.

Mijn armbandje uit Santiago.

17. apr, 2017

 

Op 1 juni 2000 ontvangen we van een priester in de kathedraal van Le-Puy-en-Velay de zegen voor onze tocht. Na een kort individueel gesprekje, ontvangen we vervolgens elk een klein muntje met daarop de beeltenis van Maria.
De priester zwaait ons uit met de persoonlijke woorden: 'Ga, en wordt pelgrim'.

Gedachteloos stoppen we de muntjes in een portemonnee. We hebben nog een eind te lopen, geen tijd te verliezen.

Vol goede moed gaan we van start. De zon schijnt volop, ik voel me energiek. We zullen wel even laten zien uit welk hout we gesneden zijn. Appeltje-eitje.

Maar wat loopt het anders. De eindeloze soms hele saaie dagen, de haast onneembare bergen en de dalen vol met modder maken dat de camino een tocht vol beproevingen wordt. Mijn planning loopt geheel en al in de soep. Ik moet mij steeds meer overgeven aan de weg.

De ontmoetingen met elkaar en met andere wandelaars, de pauzes die we nodig blijken te hebben, de stilte en het toenemende gevoel van ruimte maken dat we toch steeds weer verder gaan.

Tijdens de 100 dagen die we onderweg zijn , veranderen we van ambitieuze wandelaars heel langzaam en ongemerkt in pelgrims.

Na aankomst in Santiago de Compostela, slaan we ons tentje op op de stadscamping van deze stad. In ons tentje bekijken we voor het eerst de muntjes die we bij ons vertrek van de priester in Le Puy hebben ontvangen. En pas op dat moment hoor ik de woorden van de priester: 'Ga, en wordt pelgrim.'

17. apr, 2017

 

Op 25 juli 2013, onze zesde loopdag, is het in Spanje groot feest. Het is de dag van Sint-Jacob, de heilige waaraan de camino haar bestaansrecht ontleent.
In de albergue van Los Arcos waar we die nacht zullen slapen, wordt groots aandacht gegeven aan dit feest. Er is muziek en er is paella voor de pelgrims.

Martijn, dan 9 jaar, vindt het pelgrimeren niet meer zo leuk. De zes loopdagen zijn hem goed af gegaan, maar voor hem was dat voorlopig ook wel genoeg. Hij mist vriendjes om mee te spelen, hij zou graag in een zwembad willen zwemmen en hij is een beetje klaar met het slapen op slaapzalen vol met snurkende pelgrims. Het vooruitzicht om nog vijf weken door te lopen, maakt hem niet zo blij.

Wij laten Martijn die middag even met rust. In de albergue van Los Arcos zoekt hij een donker hoekje op, waar hij zich, aan de rand van de festiviteiten, met zijn DS in zijn eigen wereld terug kan trekken.

Na ongeveer een uur zie ik dat een Spanjaard uit het dorp voorzichtig naast hem is gaan zitten. In zijn handen heeft hij een stuk ijzerdraad dat hij aan het buigen is. Het ijzerdraad trekt ook de aandacht van Martijn, met zijn ogen volgt hij nieuwsgierig de bewegingen van de man. Als er even oogcontact is tussen Martijn en de man, vraagt de man, met gebruik van handen en voeten, of Martijn zijn naam op een blaadje kan schrijven.

De man gaat daarna rustig verder met het buigen van het ijzerdraad, vol aandacht gevolgd door Martijn.
Na een aantal minuten is hij klaar. Hij geeft Martijn het resultaat in handen. Na het geven van een knipoog staat de man op en loopt hij weg.

Op Martijns gezicht resteert een grote glimlach, in zijn handen houdt hij zijn eigen naam.
Precies wat hij even nodig had, precies op dat moment. Een eigen Sint-Jacobs-moment, speciaal voor Martijn.

17. apr, 2017

 

Het gebeurt maar zelden dat ik een waardevol souvenir koop. Vrijwel altijd heb ik genoeg aan mijn herinneringen en foto's.

Als we na bijna zes weken lopen als gezin gezond en in harmonie in Santiago aan zijn gekomen, kriebelt het toch. Deze camino-ervaring was zo bijzonder, daar hoort een speciaal souvenir bij.

Tientallen Santiago-winkeltjes met souvenirs vereer ik met een bezoek. Ik koop aanstekers, t-shirts voor de kinderen en gymtasjes voor de kinderen. Maar ik vind niet dat speciale souvenir waar ik naar zoek.

In een kunst-galerie hangt een aantal mooie mozaïeken waar mijn aandacht steeds naar toe wordt getrokken. In de kunstvorm, steentjes met scherpe kantjes die samen een geheel vormen, herken ik ons als individuen en ons als gezin op de camino.
Een passende herinnering?

Ik overleg met Pieter en de kinderen. En dan is de keuze snel gemaakt.

Pieter, Thomas en Martijn kiezen unaniem voor het mozaïek op de foto: zij zien hierin de mooie poepdorpen in Galicië met het uitzicht op Santiago. Een weergave van de fase van de camino waarin met name de kinderen zich zeer prettig voelden: in cadans met het ritme van de camino en met het vooruitzicht dat ze er bijna zijn.

Dit souvenir hangt nu centraal in onze woonkamer. Nog steeds herkenbaar, individuen met (soms hele) scherpe kantjes, maar samen passend bij elkaar.