17. apr, 2017

Een Sint-Jacobs-moment voor Martijn in Los Arcos

 

Op 25 juli 2013, onze zesde loopdag, is het in Spanje groot feest. Het is de dag van Sint-Jacob, de heilige waaraan de camino haar bestaansrecht ontleent.
In de albergue van Los Arcos waar we die nacht zullen slapen, wordt groots aandacht gegeven aan dit feest. Er is muziek en er is paella voor de pelgrims.

Martijn, dan 9 jaar, vindt het pelgrimeren niet meer zo leuk. De zes loopdagen zijn hem goed af gegaan, maar voor hem was dat voorlopig ook wel genoeg. Hij mist vriendjes om mee te spelen, hij zou graag in een zwembad willen zwemmen en hij is een beetje klaar met het slapen op slaapzalen vol met snurkende pelgrims. Het vooruitzicht om nog vijf weken door te lopen, maakt hem niet zo blij.

Wij laten Martijn die middag even met rust. In de albergue van Los Arcos zoekt hij een donker hoekje op, waar hij zich, aan de rand van de festiviteiten, met zijn DS in zijn eigen wereld terug kan trekken.

Na ongeveer een uur zie ik dat een Spanjaard uit het dorp voorzichtig naast hem is gaan zitten. In zijn handen heeft hij een stuk ijzerdraad dat hij aan het buigen is. Het ijzerdraad trekt ook de aandacht van Martijn, met zijn ogen volgt hij nieuwsgierig de bewegingen van de man. Als er even oogcontact is tussen Martijn en de man, vraagt de man, met gebruik van handen en voeten, of Martijn zijn naam op een blaadje kan schrijven.

De man gaat daarna rustig verder met het buigen van het ijzerdraad, vol aandacht gevolgd door Martijn.
Na een aantal minuten is hij klaar. Hij geeft Martijn het resultaat in handen. Na het geven van een knipoog staat de man op en loopt hij weg.

Op Martijns gezicht resteert een grote glimlach, in zijn handen houdt hij zijn eigen naam.
Precies wat hij even nodig had, precies op dat moment. Een eigen Sint-Jacobs-moment, speciaal voor Martijn.