18. apr, 2017

Armbandje uit Santiago

Ongepland en onverwacht loop ik in september 2016 naar het einde van de wereld. Voor het eerst helemaal alleen.  Ik ben verdwaald in mijn leven, ik ben op 28 augustus omgevallen door een burn-out.   Door letterlijk en figuurlijk afstand te nemen, hoop ik weer richting te kunnen vinden.

Een emotioneel zware en tegelijkertijd vreugdevolle tocht. Regelmatig voel ik me intens wanhopig  en verdrietig. Maar juist op die momenten voel ik me gesteund door een aantal mensen in Nederland,  Tegelijkertijd brengt de camino waardevolle ervaringen en ontmoetingen. Ik blijk makkelijk contact te maken en heb regelmatig mooie gesprekken met andere pelgrims.

Tot mijn teleurstelling ervaar ik aan het einde van deze tocht dat de camino niet alle antwoorden heeft gegeven. Tot mijn vreugde heeft de camino mij  wel laten ervaren dat ik in al mijn kwetsbaarheid juist ook heel krachtig ben. 

Op de laatste dag voor mijn vertrek geef ik mezelf een mooie kwetsbaar armbandje kado. Een armbandje dat me herinnert aan mijn kracht (de schelp), juist ook gegeven mijn kwetsbaarheid.

In de moeilijke maanden erna draag ik het armbandje regelmatig. Vrijwel altijd draag ik het armbandje op die momenten waarbij ik in contact met anderen wel wat zelf-vertrouwen kan gebruiken.

Mijn armbandje uit Santiago.