Niet naar Amerika

Januari 2015

In de zomer willen we graag een grote reis maken: een rondreis door de VS. De kinderen zijn nieuwsgierig naar dat land dat ze van TV al zo goed denken te kennen. Wij willen graag dit bijzondere continent eens wat intenser beleven dan de snuffelreisjes die we in de jaren negentig hier al doorgebracht hebben.

Financieel gaat het echter niet lukken. Eind vorig jaar is de keukenruimte verbouwd en is een nieuwe keuken geplaatst. Ons geld schiet tekort om de reis (zoals we die voor ogen hebben) door de VS te maken. 

Maar wat dan wel? Vele landen en opties binnen die landen passeren de revue. Liefst willen we weer een actieve reis. Het moet over het algemeen warm en zonnig zijn. Liever niet te lang op 1 plek. Liever niet een bestemming waar we als gezin al zijn geweest. Liever wel een zwembad. Liefst enig comfort. Liever niet met de auto. Graag een beetje uitdaging. 

Met dit verlanglijsje surf ik over het internet. Steeds weer trekt de door ons al gelopen route vanaf Le Puy naar Conques mijn aandacht. Die route vond ik in 2000 prachtig, uitdagend en onvergetelijk. Maar ik vond die route niet comfortabel, sterker nog, het was erg zwaar. 

Uieindelijk kom ik in contact met een reisorganisator die voor ons een vakantie op maat wil maken: Le Puy en Velay naar Conques, met bagagetransport en gereserveerde overnachtingen,  dagafstanden van maximaal 20 kilometer, met een gemiddelde dagafstand van ongeveer 15 kilometer. 

Na enige dagen ontvangen we van hem een erg leuk voorstel dat precies bij onze wensen en eisen past. Alleen de prijs is hoog, heel erg hoog. Het transport van de bagage en de comfortabele (maar niet luxe) overnachtingsplekken en zijn marge maken de reis van 17 dagen duurder dan onze hele zesweekse tocht naar Santiago in 2013. Oeps, dat is even slikken.

Omdat de reis exact is wat we allemaal zoeken, accepteren we, na een kleine onderhandeling en na wat kleine aanpassingen, zijn voorstel. 

En dan kunnen onze voorbereidingen voor de Via Podiensis beginnen. Een heel veelbelovend alternatief voor een tocht door de VS (die komt volgend jaar dan wel).

Wat een leuke reis!?

Juni 2015

Het enige dat we dit jaar zelf hoeven te regelen, is het vervoer vanaf Scheveningen naar Le Puy en het vervoer vanaf Conques naar huis. Appeltje-eitje, zo dacht ik in januari.  

Vanaf drie maanden voor de vertrekdatum is het mogelijk om treinreizen te reserveren. Vanaf medio maart bekijk ik geregeld de sites van de NS, van Rome2Rio en van de SNCF. Op die sites kun je routes kiezen, alternatieven bekijken en krijg je een prijsopgave.

In mijn hoofd zitten de reiskosten van de afgelopen jaren: per vliegtuig naar Spanje/Portugal met aanvullend trein- en/of busvervoer. In de afgelopen jaren waren we voor ons gezin ongeveer 600 euro kwijt aan de totale reiskosten. 

Vanaf half maart zie ik hele andere bedragen naar boven komen, dan het bedrag dat voor mijn gevoel heel redelijk zou zijn (600 euro).  

Steeds zoek ik op verschillende dagen van de week naar mogelijke aanbiedingen en naar mogelijke alternatieven. 

Op de SNCF-site zie ik dan plots de mogelijkheid van een interrailkaart: 3 dagen reizen binnen een periode van 1 maand voor een totaalbedrag van 560 euro. Bingo, tijd om iets te gaan boeken.

De vriendelijke mevrouw van NS Internationaal is lang bezig om onze specifieke bestemmingen te vinden en om deze voorlopig in te boeken. 'Wat een leuke reis', zegt ze meerdere malen, 'Jullie gaan heel veel verschillende treinen zien en heel veel verschillende delen van Frankrijk'.

Als ze uiteindelijk de totaalprijs vertelt, is mijn reactie 'Maar dat is de hoofdprijs voor die hele leuke reis!". Mevrouw deelt mijn mening. Samen met collega's gaat ze met mijn reeds gevonden mogelijke opties op zoek naar mogelijkheden het bedrag omlaag te brengen. Maar helaas: de interrailkaart geldt alleen onder voorwaarden (en dus niet voor deze reis). Andere besparingsmogelijkheden ziet zij en zien haar collega's niet meer. Als we met de trein willen en als we in een redelijke tijd op de plek van bestemming willen zijn, is dit wat het is: 1200 euro!

Pieter en ik bekijken nogmaals de alternatieven: een slaapbus kan de kosten met 300 euro omlaag brengen. Dan zitten we 18 uur in de (slaap)bus en vervolgens nog 5 uur in boemeltreintjes. Dat zien we met de kinderen echt niet zitten. Een deel van de reis vliegen, levert een besparing van 100 euro op. Maar qua tijd kost het 5 uur meer (waardoor er ook een extra overnachting nodig wordt). 

We hakken de knoop door: we willen graag ontspannen aan de vakantie beginnen en we willen graag de ervaring waar we al naar uitkijken (het reizen met HSL/TGV) mee gaan maken. We gaan de treinreis boeken. Ik denk nog even: voor het geld dat we nu kwijt zijn, hadden we toch een hele aardige reis door de VS kunnen maken. Maar laat het ook weer los. Voor dit geld krijgen we een hele leuke reis! En om de reis nog leuker(der) te maken, reserveren we zowel in Le Puy als in Conques wat extra nachten op plekken waar een zwembad tot onze beschikking staat. ÝOLO.

PVSD

Scheveningen, 30 juni 2015

Langzamerhand loopt het schooljaar en het verenigingsjaar naar het einde. De weken en weekenden lopen over door judowedstrijden en judo-examens, schoolfeesten, rapportbesprekingen, schoolreisjes en diplomazwemmen. Eigenlijk gaat dat al maanden zo. De weekenden en schoolvakantieweken vlogen om. Martijn oefent elke zaterdagmiddag voor zijn schoolband, Pieter bereidt zich op zaterdagen voor op zijn 2e dan, Thomas is sinds kort lid geworden van de de judo-vereniging, en dan zijn er nog de wekelijkse therapien, muziek- en sportlessen. We zijn meerdere keren op vakantie geweest, zowel in de kerstvakantie als in de februarivakantie als in de meivakantie. Groningen, Maastricht en de Ardennen. En we gunnen beiden het werk wat extra uren van onze vrije tijd, vanwege de grote drukte daar. Kortom, we zijn allemaal druk, druk, druk.

En dan is het opeens eind juni. In tegenstelling tot voorgaande jaren is onze uitrusting nog niet compleet, hebben we nog niet veel kilometers in de benen en is het huis nog verre van vakantieklaar. Omdat het ook op het werk hectisch is, is het niet mogelijk extra vrije dagen te plannen. Paniek! Komt dit wel goed? Gaan we het wel redden?

De eerste lijstjes zijn gemaakt. Niet vergeten: paspoorten, pelgrimspaspoorten, treintickets en routeboekje. Nog kopen: routeboekje, camelbak-drinksysteem en sandalen (maar 43!) voor Thomas en waterflessen voor mezelf. Nog doen: lopen en lopen, schoonmaken en rust nemen. Vooral: rust nemen. Wat er ook gebeurt: rust nemen en ontspannen. Vooral voorkomen dat we te moe en gestresst gaan vertrekken, want dan lukt het lopen zeker niet. Ontspannen, ontstressen, relaxen, dat is wat we MOETEN!

Er schijnt zelfs een naam te betaan voor wat wij nu ervaren: PVSD (Pre-Vacation-Stress-Disorder). Er zijn zelf cursussen om deze stoornis te behandelen (zie plaatje)! 

Hoogste tijd  dus om het schema aan te passen: even geen nieuwe initiatieven op het werk, weekendplanning aangepast, oefenwandelingen ingepland en loslaten. Vooral loslaten, het komt wel goed, de belangrijkste zaken zijn geregeld en de loopconditie is vrij aardig. Oefenen met bepakking is dit jaar niet nodig en de mentale voorbereiding van onszelf en van de kinderen op primitieve omstandigheden incusief lawaaierige slaapzalen is dit jaar geen issue. Het komt wel goed, het komt wel goed.

Toch?

Daten met Frouke

8 juli 2015, Scheveningen


'Prettige vakantie, en kom gezond weer terug!', dat is wat mijn collega's mij aan het einde van mijn laatste werkdag mij wensen. De afwezigheidsassistent staat aan, collega's zijn ingepraat, mijn werkkamer is redelijk opgeruimd en de mobiele (werk)telefoon staat uit. De vakantie is begonnen. 

Mijn 'to-do-lijstjes' voor de komende dagen zijn gevuld: schoonmaken, kat wegbrengen, servicemonteur ontvangen, tickets, papieren, bankkrekening en paspoorten checken. Lakenzakken zoeken, EHBO-spullen controleren en aanvullen, fototoestel, telefoon en ereader opladen en de juiste snoeren inpakken. En o ja, willen de kinderen nog knuffels meenemen? En welk speelgoed en welke spelletjes nemen we mee?

Genoeg te doen om me de laatste anderhalve dag nog even mee te vermaken. 

Na het schoonmaken start ik met het checken van de reisgegevens en de treintickets. De reisgegevens lijken okay. Op een deel van de treintickets voor terugreis staan geen vertrektijden  Op de terugweg reizen we vanaf Rodez, via Parijs en Brussel naar Den Haag. Om 19.25 uur vertrekt de Thalys uit Parijs, en in die trein zijn voor ons stoelen gereserveerd. Op de internationale reisplanner kijk ik na hoe laat we dan vanuit Rodez moeten vertrekken. Maar hoe ik ook zoek, ik zie geen trein die op de betreffende dag ons op tijd naar Parijs kan brengen. 

De vriendelijke mevrouw van NS International legt mij telefonisch uit hoe ik de routeplanner moet gebruiken. Vervolgens vraagt ze me naar onze reserveringsnummers en belooft ze me terug te bellen. Ook zij lijkt er dus niet uit te komen.

Tien minuten later belt ze: 'Ik zie ook niet hoe u met deze tickets op die dag op tijd in Parijs kunt komen. Dit moeten we uitzoeken. Wilt u per se op die dag reizen, of kan ik ook op een andere datum zoeken?'

Het even checken van de tickets kost uiteindelijk ongeveer 2 uur. Frouke, de vriendelijke vrouw, heeft het dan opgelost: een paar keer extra overstappen, treinen die alleen een 1e klas met reservering kennen en wat vroeger vertrekken dan we zouden willen. 'Maar de meerkosten zijn voor ons!'.

En zo komt het dat ik 1 dag voor vertrek om 17.40 uur een date heb met Frouke. Ik ga haar ontrmoeten in de hal van het station en kan haar herkennen aan een rode rugzak. Frouke neemt de tickets mee uit Utrecht en overhandigt deze vanmiddag bij de hoofdingang van CS. In ruil daarvoor neem ik onze tickets Rodez/Paris mee naar onze date. Na de ruil keert Frouke terug naar Utrecht. Ik ga door met het volgende punt op mijn to-do-lijstje.

Koudwatervrees

9 juli 2015, Scheveningen

Steeds als ik denk dat ik klaar ben met het inpakken van mijn rugzak, ligt er nog iets dat onderin de rugzak hoort te zitten. Een shampootje, de lakenzak, reserve-pleisters. Pas na drie keer in- en uitpakken, ben ik tevreden. Ook de rugzakken van de kinderen zijn na een aantal pogingen gereed voor vertrek. Ik heb mijn portemonnee en de papieren inmiddels dubbel-gecheckt. Volgens mij ben ik niets vergeten, en heb ik geen overbodige dingen meegenomen.

Even tijd voor een kopje koffie. Tijdens de koffie zegt Thomas dat hij de dazer heeft ingepakt maar dat hij toch opziet tegen de Franse honden.

Dan komen mijn herinneringen uit 2000 weer boven: bij elke Franse boerderij een onvriendelijke, agressieve waakhond. De vele wiebelverhalen die ik over deze monsters aan de kinderen heb verteld.  Is het wel verstandig om, mede gezien mijn (en hun) angst voor deze dieren, deze route met de kinderen te gaan lopen? Was dat niet waarom we in 2013 juist niet voor het Franse deel van de camino hebben gekozen?

Ook herinner ik me weer dat ik dit deel van de toch fysiek enorm zwaar heb gevonden. Kan ik dit eigenlijk nog wel een keer? Gaan we dit eigenlijk wel leuk vinden? 

En waarom hebben we het bagagetransport uit handen gegeven? Op die manier vraag je er toch om dat er iets mis gaat met de bagage en we onze spullen kwijt raken? 

De risico's en gevaren buitelen in mijn hoofd over elkaar heen. Waarom hebben we niet gewoon een vakantie naar een comfortabele camping gepland?

Maar dan zie ik op facebook de reacties op deze tocht: 'Prachtige route', 'Deze tocht is adembenemend', 'Bon camino'.

Een typisch gevalletje van koudwatervrees?