2017 Camino Ingles en Camino Finisterre

Het voorjaar is weer begonnen. Na een stormachtige herfst en een koude winter, komt de natuur weer tot bloei. Een mooi moment om uit mijn coconnetje te komen, en mijn volgende stappen op mijn pelgrimspad te zetten.

Zonder al te veel verwachtingen reis ik op 20 april weer in mijn eentje naar Santiago.

In het vertrouwen dat er op mijn pad komt wat ik nodig heb.

Met de wetenschap dat zelfs op de momenten dat ik mij enorm kwetsbaar voel,ik de kracht krijg om weer verder te mogen gaan

Weer onderweg,;verder terug naar mezelf

Zo bekend, maar toch weer zo  spannend. Koud-water-vrees...

 

nb je treft hieronder de teksten aan zoals ik die onderweg heb geschreven. Ik heb deze primair op Facebook geplaatst en pas na mijn thuiskomst op deze site. De reacties die ik onderweg heb gekregen, en waarvoor ik zeer dankbaar ben, tref je  op deze site niet aan.

Ontmoeten

20 april 2017, Vertrekhal Schiphol

 

ONTMOETEN is...

Naar binnen keren
In je kern aandacht geven
wat aandacht nodig heeft
Onder ogen zien
wat gezien wil worden
Luisteren naar
wat het te zeggen heeft
Voelen hoe het voelt
en daar met aandacht
bij blijven

Ontmoeten is…
Je ware gezicht durven tonen,
je vrees en onzekerheid
opzij schuiven
Vertrouwen dat het goed is
Zoals het is
Ontmoeten is...
nooit 'moeten',
het is aanvoelen,
luisteren,
stil worden.

Ontmoeten is...
Je kwetsbaarheid als KRACHT
Puur laten ZIJN
Weten dat je geborgen bent
en gedragen wordt
Een plek waar
je altijd terecht kunt

Bron: Puur-Kracht

Goed begin

2O april 2017, Ferrol

Na het afscheid op de vroege morgen ben ik op weg gegaan naar Ferrol.

Een lange reisdag met diverse vervoersmiddelen: tram, trein, vliegtuig, 2 bussen en taxi. Inmiddels ben ik aangekomen op mijn eerste slaapadres.

Een lange reisdag die, door een aantal hele bijzondere, waardevolle ontmoetingen met andere reizigers, is omgevlogen.

Een dag waar ik tegen op heb gezien. Een dag waarop Ik aangenaam geraakt ben. Zowel door mezelf als door een aantal anderen.

Een verrassend mooi begin.

Mijn eigen weg gevonden

21 april 2017, Pontedeume

 

Vandaag zou ik rustig starten. Een etappe van 15 km zodat ik aan het lopen met de rugzak en aan de hoge temperaturen zou kunnen wennen.
Met Maria en Jose die ik in Ferrol ontmoet heb, had ik min of meer afgesproken ze vanavond in de albergue te treffen.

Het liep anders. De route is niet overal goed bepijld. De Duitse beschrijving die ik bij me heb, is niet goed te volgen. Bij het spoor raakte ik het spoor bijster. Nergens pijlen te zien en vele paden waaruit ik steeds kan kiezen.
Op de kaart zie ik dat ik het water steeds rechts moet houden, dan zou het goed moeten komen. Bij elke splitsing kies ik vervolgens het meest aantrekkelijke pad. Zo kom ik uiteindelijk op een spoorbrug waar ik niet zou moeten zijn.

Na een hele tijd mijn eigen pad gelopen te hebben, zie ik uiteindelijk de gele pijlen weer. Ik ben weer op de route. Op het kaartje zie ik dat ik echter mijn bestemming voor vandaag al ver achter me ligt. In gedachten neem ik afscheid van Maria en Jose en ik loop door.

Na uiteindelijk ruim 30 km gelopen te hebben, met in de tweede helft pittige klimmetjes en lastige afdalingen, kom ik aan in Pontedeume. Mijn tenen branden mijn schoenen uit, mijn armen en gezicht zijn rood verbrand en op mijn heupen heb ik blauwe plekken van de rugzak.

Mijn eigen weg was voor 1 dag 'wellicht' iets te lang, maar ik heb hem wel gevonden. En ik heb van die eigen weg, ondanks de sons lastige momenten, genoten.

#opwegnaarsantiago

Elk half uur feest

22 april  2017, Pontedeume

 

Mijn slaapkamerraam bleek onder de klokken van de Santiago-kerk te liggen. Elk half uur 'feest'.
Onrustig geslapen, overal pijntjes.

Een nieuwe dag.

#opwegnaarsantiago

THE camino provides/ontmoeten

22 april 2017

 

Na een hele onrustige nacht ben ik vroeg wakker. Mijn lijf doet zeer en mijn gemoed is somber. Hoogste tijd voor een goed ontbijt en ik heb behoefte aan een enorme portie zonlicht.

Om mijn gedachten even rust te geven, doe ik direct mijn muziek aan.
Het helpt, mijn gedachten worden stil. De vrijgekomen ruimte wordt ingenomen door diverse, vooral sombere, emoties.

Na een uurtje lopen word ik ingehaald door de eerste pelgrims die ik tot nu toe lopend tegen kom. Het zijn Peter (59) uit Denemarken en Phil (25) uit Londen. Ze houden in en beginnen een praatje met me.

Na 10 minuten berg ik mijn oortjes op en verbind ik me aan het gesprek.
Een mooi gesprek over dromen, teleurstellingen en over doorgaan. Doorgaan ondanks blaren op je voeten en doorgaan na twee scheidingen.

Bij het klimmen wachten ze steeds boven op de heuvel op me en geven ze me even een moment om bij te konen, op de andere stukken pas ik mijn tempo aan.

Ik vergeet mijn pijntjes en somberheid. Ongemerkt passeren de 25 km die we in 6 uur lopen.

The camino provides

#opwegnaarsantiago

Tijd voor mezelf

23 april 2017, Betanzos

 

Het wordt in dit seizoen pas rond 7.45 uur licht. Dat betekent dat het niet veel zin heeft om heel vroeg op te staan.

De meeste andere pelgrims denken daar vanmorgen anders over. Al om 5 uur leeft het volop op de slaapzaal. Men heeft er zin in.
Ondanks mijn moeheid houd ik het om 6.30 uur niet langer uit. Ik sta op en verplaats me met nog ongekamd haar en met mijn gezicht nog in de slaapstand, naar de gemeenschapsruimte.
Peter schiet in de lach als hij me ziet binnen komen. Zo charmant had hij me niet ingeschat.

Als het licht is, starten ook wij met de zware etappe die vandaag voor ons ligt. Een etappe met meer dan 1000 hoogtemeters en een afstand van bijna 30 km. En dat zonder koffie: alles is hier op zondag gesloten en de eerste uitspanning kunnen we pas na 17 km verwachten.

Gelukkig is het gezelschap prettig. Peter en ik hebben gister nog lang gesproken en er zijn nog voldoende onderwerpen om verder over te praten. Mooi om te merken hoe hij zich steeds verder open stelt.

Onderweg treffen we ook (weer) Phil (uit de UK) en Hans (Duitsland). Van Hans leer ik wat Monolithen betekent. In mijn Duitse reisgids wordt dat woord vaak gebruikt als zijnde een punt waar je rechts of links moet. En omdat ik niet weet wat dat is, ben ik de eerste dag zo enorm verdwaalt.

Na 17 km (bijna 5 uur lopen) is er tijd voor de eerste kop koffie. Er blijkt op die plek een nieuwe albergue geopend te zijn. En ik voel dat ik daar mag blijven. Ik ben moe en merk dat ik even tijd voor mijzelf nodig heb. De wandeldagen waren pittig, de nachten onrustig en de gesprekken intens.

Als ik de anderen vertel dat ik er voor vandaag mee stop, is teleurstelling voelbaar. Phil neemt hetzelfde besluit. Peter en Hans hebben onvoldoende dagen om die rust te nemen. Ons groepje valt hier uit elkaar.

Met een dikke knuffel nemen we afscheid. Peter draait zich daarna nog even om. Met de woorden I'll miss you' loopt hij schoorvoetend door op zijn camino.

#opwegnaarsantiago

Gallicische menukaart

23 april 2017

 

Bestellen van een Spaanse menukaart lukt me inmiddels wel. Maar een Gallicische menukaart is van een andere orde. En als de bediening geen woord Engels spreekt, zit er maar 1 ding op: gewoon met je ogen dicht iets prikken.

En zie hier het resultaat.

Een kippenvel-ervaring

24 april

 

Vanuit de albergue vertrekken Phil, een Russisch stel en ik ongeveer tegelijkertijd.
De vrouw van het Russische stel is professioneel luchtacrobate. Vliegen kan ze dus goed. Het lopen gaat haar iets minder af, al tijdens afdalingen op de tweede dag heeft ze een blessure aan haar knie opgelopen. Gelukkig is haar man body-builder: hij draagt zijn eigen en haar rugzak, waardoor ze in een aangepast tempo toch door kunnen lopen.

De weg van vandaag begint met een flinke klim. Over een afstand van 2 km stijgen we 350 meter. Als ik klim ben ik als een diesel, heel langzaam maar gestaag stijg ik omhoog. Ik haal het Russische stel al snel in.

Na een kleine pauze wordt ik ingehaald door Phil. Ik ga naast haar lopen en we maken een kort praatje. Zonder woorden lopen we daarna naast elkaar verder. We hebben allebei een muziekje aan waar we naar luisteren. Af en toe kruisen onze blikken en voel ik wederzijdse warmte. Ruim een uur zijn we in stilte meer verbonden dan tijdens de gesprekken van de afgelopen dagen. Ondanks de hoge temperaturen loop ik hierdoor tijdens dat uur geregeld met kippenvel op mijn armen..

#opwegnaarsantiago

Ontbijt

25 april

 

De eerste 8 km zijn gelopen. Zonder koffie en ontbijt! En de rest van de dag geen horeca.
Nu dus even genieten.
Boccadilla con tortilla Frances en een café con leche grande.

Nothing else matters

25 april, ergens in THE middle of nowhere

 

Als Phil en ik met ons toetje bezig zijn, vraagt een andere pelgrim of hij mag aanschuiven. Deze jonge man blijkt een Brit die in Leiden heeft gestudeerd. We zijn nog maar even aan het praten als ook een Schots echtpaar vraagt om erbij te mogen zitten. Al snel, nadat we de brexit geanalyseerd hebben, spreken we over de camino. In hetzelfde tempo als dat de drank gedronken wordt, komen steeds meer stoere en sterke camino-ervaringen op tafel. De Engelsen blijken een geweldig gevoel voor humor (en zelfspot) te hebben.

Met spierpijn in mijn kaken van het lachen en enigszins instabiel door de wijn (Phil en ik hebben bijna twee flessen weg gedronken!!!), ga ik tevreden naar bed.

In de vroege ochtend kom ik wat moeizaam op gang. Zonder ontbijt/koffie loop ik wat gammel de benodigde 8 km naar het eerste café dat open is.

Na een goed ontbijt en twee koppen café con leche grande ben ik weer okay. De route vandaag is redelijk makkelijk en heerlijk lang (ongeveer 28 km).
Urenlang loop te genieten van de frisse lucht, het gefluit van de vogels, de geur van net omgehakte naaldbomen en van het gevoel van vrijheid.
Luidkeels zing ik mee met de Beatles, Acda en de Munnik en Xavier Rudd. Mijn favoriete nummer is vandaag Nothing else natters van Metallica. Gewoon omdat het goed is zoals het is. Gewoon omdat ik ben wie ik ben.

Of zoals Etty Hillesum in het boekje 'Dat onverwoestbare in mij' zo mooi schrijft:

'Dit zijn werkelijk de momenten -en ik ben er dankbaar voor- dat al het persoonlijke streven van me afvalt. Dat mijn drang naar bv. kennis en weten tot rust komt. Dan komt er plotseling met brede vleugelslag een klein stukje eeuwigheid over me heen.'

#opwegnaarsantiago

Prachtige afsluiting van de Camino Ingles

26 april, Siguera

 

Met vier mannen uit Liverpool en met Phil breng ik de eerste regenachtige avond door. Wat begint met een drankje aan de bar eindigt met zeer bijzondere gesprekken over dromen, geloof, drijfveren en (het belang van) genieten. Urenlang weten we elkaar, ondanks (of mede dankzij) de vele drank, te boeien, te raken en inspireren. Pas om 4 uur in de ochtend laten we elkaar los en gunnen we onszelf wat nachtrust.

Als ik om 7 uur wakker word, voel ik me fit. De magische avond en nacht, waarin ook ik een aantal mooie inzichten aangereikt heb gekregen, geven me vleugels.

Vandaag loop ik de laatste etappe van de Camino Ingles. Geïnspireerd en zeer tevreden geniet ik in mijn eentje van de laatste kilometers.

Samen met Phil en Chris betreed ik het plein voor de kathedraal en innig danken we elkaar voor de mooie tocht die we hebben mogen delen.

Vanavond neem ik tijdens het eten afscheid van nog ongeveer 8 andere pelgrims die me zo vertrouwd zijn geworden. Zo bijzonder om in een paar dagen zo intens met elkaar verbonden te zijn geraakt.

#opwegnaarsantiago

Afscheidsetentje is achter de rug

26 april 2017, Santiago de Compostella

 

Altijd lastig om afscheid te nemen van fijne mensen en een mooie verrijkende periode. En tegelijkertijd ben ik zo dankbaar dat ik deze mensen en deze periode heb mogen ontmoeten.

Nu langzaam mijn mind en lichaam voorbereiden op de volgende ervaringen.

#opwegnaarheteindevandewereld

Ruimte maken

27 april 2017, Negreira

 

De afgelopen dagen waren intens. Intens mooi door met name de bijzondere ontmoetingen en de voor mij erg waardevolle gesprekken met andere pelgrims. Ik merk dat redelijk wat zaken waarover gesproken is nog in mij aan het werk is (resoneert). Vandaag heb ik echt tijd nodig om te ervaren wat ik mee wil nemen.

Tijdens het lopen van de mooie etappe van Santiago naar Negreiro (24 km) lukt dat nog niet heel erg. Deze etappe heb ik ook in september 2016 gelopen. En vandaag merk ik dat ik de gevoelens die ik tijdens het lopen destijds had, haarfijn terug krijg. Gevoelens van eenzaamheid, angst en diep verdriet kruipen onder mijn huid. Het raakt me om deze gevoelens van destijds, nog maar zo kort geleden, zo glashelder opnieuw te ervaren.

In rust omarm ik mijn pijn van toen en laat het mild van me afglijden. In liefde ervaar ik de magische momenten van de Camino Ingles en laat ze bij me binnenkomen. Ruimte makend voor mijn volgende stappen.

Luidkeels zingend loop ik de laatste kilometers. Mijn stem is hees vanwege de wat korte nachten, mijn voeten doen zeer van de oneffen asfaltwegen, maar ik geniet.

Catch&Release
https://www.youtube.com/watch?v=Mr1sqe_eZq4&sns=em

#opwegnaarheteindevandewereld

Grenzen verkennen

27 april 2017

 

In de afgelopen jaren ben ik onbewust en onopgemerkt geregeld over mijn grenzen gegaan.
De prijs hiervoor bleek hoog.

Binnen veilige grenzen gaat het weer goed met me. Er is weer wat ruimte ontstaan om de grenzen wat vaker op te zoeken. Ervaren waar mijn grenzen momenteel liggen en ervaren wat er gebeurt als ik over een grens ga.

Morgen heb ik de keuze uit twee etappes: een etappe van ongeveer 21 km en een etappe van ongeveer 33 km.
In september koos ik voor de etappe die zeker binnen mijn kunnen lag.
Nu kies ik voor de spannende optie: 33 km lopen, in de volle zon, met een zware rugzak en met een vermoeid lijf.

Beetje koudwatervrees heb ik wel.

#opwegnaarheteindevandewereld

Pauze-tijd

28 april 2017

 

Mijn voeten en rug hebben even rust nodig.
De eerste 21 km zitten erop. Nog 13 te gaan.

Just go for it Irene!

28 april 2017, Oliveroa

 

In de afgelopen maanden heb ik ervaren dat sommige uitspraken van mensen waarvan ik voel dat ze me goed gezind zijn, me erg kunnen helpen. Zo ook vandaag.

Een paar dagen geleden zei Barry (ex-marinier uit Liverpool) na een lang gesprek: 'You're so much stronger than you think you are Irene. Just make your choices and go for it. And then just enjoy every moment Irene!'

Deze woorden waren vandaag de hele dag bij me. Mijn keuze was gemaakt voor de etappe van 33 km. Mijn uitgangspunten voor mijn tempo en voor de pauze-momenten zaten in mijn hoofd.

And I went for it!!

Niet de loslopende blaffende honden, niet mijn zere voeten, niet mijn wat onhandige keuze om een 'scenic' omleiding te volgen waren van belang.

De prachtige vergezichten, het mooie niet te warme weer, de boeren die aan het zaaien waren en het heerlijke broodje bij een cafeetje kregen zonder enige moeite mijn volle aandacht.

Uiteindelijk heb ik 37 km gelopen en 600 meter geklommen (en weer gedaald).
En van bijna elk moment heb ik genoten.

En nu bij het drinken van een glaasje wijn, voel ik mij stil en ben ik geëmotioneerd. Geraakt door het inzicht van een ex-marinier. Een camino-kadootje voor de Irene die zich (weer) open leert te stellen.

#opwegnaarheteindevandewereld

Bedtijd

28 april 2017

 

Vannacht deel ik mijn slaapkamer met 5 mannen.😃
Vier van hen slapen al. De eerste snurker heeft zich gemeld.😱

Veilige haven

29 april 2017

 

Al een paar dagen deel ik mijn weg met deze Braziliaanse vader (51) en zijn zoon (10).
Samen zijn vader en zoon in Leon gestart met het lopen van de camino.

Al een paar dagen observeer ik een prachtige symbiose tussen vader en zoon. Ze zijn zonder veel woorden samen, op reis.

Ik vraag vader tijdens het eten gisteravond wat hij zijn zoon graag wilt meegeven.
Hij is heel helder in zijn antwoord: 'Ik wil graag een veilige haven voor hem zijn, nu en in de toekomst. En ik wil hem voeden met liefde en vertrouwen zodat hij zelf ook veilige haven kan worden.'

Het antwoord van vader zet mij aan het denken. Voor wie ben ik een veilige haven? En wat, waar, wie is een veilige haven voor mij?

Een gedicht van Rumi inspireert:

Het kind in je

Nederigheid kleineert niet
Maar maakt groot
De weg naar eenvoud
Voert naar wijsheid

Een vader vertelt zijn kind een verhaal
De luisteraar vertelt
De verteller luistert
Vader en kind worden een en al oor
Vader en kind worden een.

Vandaag was ik een met de camino, de weg van eenvoud. Woordeloos in contact met de veilige haven, hier, thuis en .... ergens in mijzelf.

Zinnen verzetten

29 april 2017, Cee

 

Even de zinnen verzetten.
Een rondje door druilerig en koud Cee.

Heilige grond

30 april 2017, Finisterre, het einde van de wereld

 

Gistermiddag en gisteravond merkte ik dat ik emotioneel over mijn grens was geraakt. Tijdens het internetten op de slaapzaal van de albergue lopen de tranen opeens over mijn wangen. Een wandeling door de regen, contact met het thuisfront, het zoeken van afleiding in het maken van foto's mogen allemaal niet baten.

Pas vandaag begrijp ik waar dit plotselinge verdriet vandaan kwam. De fysieke inspanning gecombineerd met slechte en korte nachten, te weinig of niet goed eten en een aantal ontmoetingen met mensen door wie ik intens geraakt ben, hebben me met name emotioneel uitgeput. Had ik dit tijdig opgemerkt dan had ik een pauzedag in kunnen lassen.

Met deze wetenschap heb ik vandaag besloten niet door te lopen naar Muxia en om de rest van deze pelgrimstocht niet meer op slaapzalen te slapen.

Deze besluiten geven met direct de rust en ruimte die ik nodig heb om mijn Finisterre te kunnen betreden.

Vandaag ben ik 2x naar de kaap, het einde van de wereld, toegelopen. En beide keren heb ik ruim een uur op mijn heilige grond gezeten. Een met de elementen, een met mezelf en een met verleden, heden en toekomst.

Een magische plek waar voor mij alles samen komt.

En ook deze keer ben ik geëmotioneerd aanwezig op 'mijn' rots.

Vol mededogen voor de vrouw die het hier in september zo zwaar had. Vol mededogen voor dezelfde vrouw wetende wat haar vanaf september nog te wachten staat.

Maar vooral ben ik heel dankbaar. Ik voel me sterk en kwetsbaar, ik voel me krachtig en groeiend. Langzaam weer op weg om, als ik goed voor mezelf blijf zorgen, weer open te bloeien.

Ik voel me vol met leven en ik geniet!!!

Afscheid

1 mei 2017, Finisterre, Het einde van de wereld

 

De laatste dag wakker worden als pelgrim. Beetje dubbel: mijn camino is voor nu klaar, wat zal ik de camino weer gaan missen.

Rustig zeg ik de Braziliaanse vader en zoon gedag. Knuffelend neem ik afscheid van Brigitta en David met wie ik al sinds de derde dag geregeld contact heb gehad en van wie ik al geregeld afscheid genomen heb.

Op mijn gemak loop ik nog eenmaal een rondje door Finisterre. Ik maak nog een paar foto's en ga naar de bus. De bus terug baar Santiago.

Het is precies goed zo.
Nog drie nachtjes thuis komen in 'mijn' Santiago.

Getuigschriften

1 mei 2017

 

Als je als pelgrim onderweg genoeg stempels hebt verzameld (minimaal 1 per dag en tijdens de laatste 100 km minimaal 2 per dag) ontvang je een 'getuigschrift'.
In Santiago was dat vroeger (en misschien nu ook nog wek voor een deel van de katholieken) een bewijs dat je zonden door het lopen van de camino zijn vergeven.

In Santiago heb ik mijn vierde getuigschrift ontvangen (2000, 2013, 2014, 2017).

In Finisterre krijg je tegenwoordig ook een dergelijk certificaat als je aan alle eisen voldoet. En..... ik ben gedlaagd😃. Mijn tweede Finisterre-certificaat zit in de koker.

Altijd ben ik toch weer even blij met mijn papiertje. Een officieel moment van afronding van steeds weer een unieke tocht.

Thuis hebben we een laatje waar alle kokers met getuigschriften van de camino inliggen. Daar past deze koker nog bij. In afwachting van een moment dat we weten wat we er voor moois mee zullen gaan doen.

Tips zijn welkom😃

 

 

Loskomen

2 mei 2017, Santiago de Compostelka

 

Tijdens mijn loopdagen ben ik geen Nederlanders tegen gekomen. Het ritme en de taal brachten me ver van huis en dicht bij mezelf.
Langzamerhand bereid ik me weer voor op mijn terugvlucht naar Nederland, naar huis en ... naar mijn werkende leven.

De dagen in Santiago vormen daarvoor een brug. Loskomen van de taal en de beweging van de camino. Contact maken met de volgende stappen naar huis en werk.

Tijdens de pelgrimsmis ben ik nog even pelgrim. Tijdens een museumbezoek en de bezoekjes aan restaurantjes en barretjes ben ik gewoon een toerist, weer onderweg naar haar eigen huis.

Mooi toeval is dat een uur na mijn aankomst ook goede vriend Jaap na het lopen van zijn camino onverwacht snel Santiago heeft bereikt. Voor het eerst sinds twee weken praat ik weer Nederlands. En voor het eerst in twee weken weer even contact met iemand die ik al langer dan twee weken en uit de 'gewone' thuis-omgeving ken.

Langzaam kom ik los van de camino. Stap voor stap ga ik over de brug en ..... weer naar huis.

Nog twee nachtjes....

Santiago

3 mei 2017, Santiago de Compostella

 

Stad van transitie
Plek waar pelgrims in verbondenheid afscheid nemen
Plein waar pelgrims in vertrouwen hun eigen weg vervolgen
Contact makend met thuis
Een ieder vervuld met optimisme

Heerlijke stad😃

Toepasselijk citaat van Espritkaart van l'Esprit du Chemin over Santiago:

'Verbinden en loslaten, de hartslag van het leven'.

Klaar voor vertrek

3 mei 2017, Santiago de Compostella

 

Mijn camino is op een mooie wijze afgerond. Genoten van de verschillende gezichten van de stad, mijn eigen kamer met balkon, mijn rust en van het uitwisselen van ervaringen met Jaap.
Ik ben klaar voor vertrek.

Nog 1 nachtje slapen...

Thuis gekomen

4 mei 2017, Scheveningen

 

Ik ben weer thuis😃
Moe maar tevreden.

Dank voor al jullie reacties en support.